De omwalling van Trevi is bijna intakt overgebleven.
Het oorspronkelijke castrum ( versterkt kamp uit de Romeinse periode) en de middeleeuwse uitbreidingen verschillen duidelijk van elkaar zowel op het gebied van de ontwikkeling als het constructiemateriaal.
Het oudste gedeelte is datgene wat nog het bewoonde gedeelte naar het westen afbakent, maar zeer belangrijke overblijfselen kan men nog zien in de via del Fiscale, via Fantosati en in het laatste gedeelte van de via S. Francesco.
Voor de rest is het in verschillende opeenvolgende constructies en in de grondvesten van enkele huizen dat men duidelijk de resten kan bemerken: in het bovengedeelte van de via S. Francesco, in via della Fonderia en het complex van het voormalig monastero di S.Bartolomeo.
Het is een belangrijk Romeins werk, gedateerd uit de Iste eeuw VC. De wallen vormen rond de heuveltop een bijna cirkelvormig circuit, of beter een polygonale complex met een aantal zijden variërend van 16 tot 18. Het vormt een
compact geheel zonder schietgaten of torens met een variabele hoogte naar gelang de staat van het terrein en aan de basis een breedte van ongeveer twee meter.
Het gebruikte materiaal, lokale massieve kalksteen en mortel van dezelfde steen ,die men verkreeg door de steen te koken, heeft zich door de invloed van het regenwater zo vermengd dat men op sommige plaatsen niet meer kan bemerken waar de steen eindigt en de mortel begint.
Er bevonden zich in de omwalling drie poorten.
De piazza, de huidige piazza Mazzini, bevond zich toen buiten de omwalling, zoals het veelal gebeurde in zeer oude versterkte steden . De eerste middeleeuwse uitbreiding ontwikkelde zich in de oostelijke richting om zo het gedeelte van de piazza tot het vlakke gedeelte van de huidig piazza Garribaldi in te nemen, waar vooral voor de verdediging van de onverdedigde muren op de minder toegankelijke plaats een gracht (il Lago) gegraven werd.
Rond het midden van de 13de eeuw gaven twee opeenvolgende uitbreidingen naar de vallei (in het zuidwesten) aan Trevi het huidige uitzicht.
De vernielingen aan de muurgordel dateren allen uit de vorige eeuw. Het belangrijkste deel, dat uitgaf op de piazza del Mercato , (nu piazza Garibaldi) werd rond 1910 afgebroken, terwijl in de 70-er jaren de bres in het zuiden om de verkeerstoegang van uit de Piaggia toe te laten gemaakt werd. Een andere kleine opening kwam er in dezelfde periode in overeenstemmende met de oude porta di S. Fabiano, sinds onheuglijke tijd in onbruik , ingestort door gebrek aan onderhoud en vervolgens ontmanteld.
Dit complex monumentaal werk, waaraan de opbouw en het onderhoud ervan in de verschillende eeuwen ,veel zorg was besteed door de Trevaanse bevolking , eist nu een systematisch plan van zowel regelmaat en bijzonder onderhoud, indien de normale inwerking van de tijd en de beklagenswaardige effecten van menselijke desinteresse dienen te verhinderen dat het onherroepelijk verloren gaat binnen enkele decades.
Vertaling en bewerking Ludo De Graef – Antwerpen 2010
Musea en Kunstverzamelingen Kunstverzameling S. Francesco In 1996 ondergebracht in een deel van het voormalige klooster van S. Franciscus met schilderijen van de 13de tot de 18de eeuw en enkele Romeinse vondsten. Opmerkelijk Altaardoek van Spagna, Drieluik en Altaarstuk van de School van Foligno, Ten hemel opneming van de Maagd met Heiligen van Vincenzo Turchi Orbetto en Het Mirakel van H. Vincenzo Ferrer
Palazzo Lucarini, één van de meest prestigieuze van Trevi bevindt zich recht tegenover de kerk van San Emiliano en bezit voorbeelden van hedendaagse kunst van een internationaal niveau. Tel: + 39 0742 381021 Fax: + 39 0742 386956 (ex TREVI FLASH ART MUSEUM)
Uurroster: donderdag – zondag: 15,30-18,30
(Vertaling en Bewerking: Ludo De Graef Antwerpen 2009)
De stad Trevi is letterlijk omgeven door groene olijfbomen tot aan de middeleeuwse wallen. De “Passegiata” is een prachtige 800 m lange met bomen omgeven weg met spectaculaire zichten op de onderliggende vallei. Karrensporen brengen u in 10 minuten tot op een hoogte van 1000 meter, van waar het mogelijk is verder naar de toppen van de Monte Brunette (1425- en de Monte Serrano (1429 m) te gaan zonder grote moeilijkheden. Tussen de verschillende gidsen en wegwijzers die beschikbaar zijn raadt Pro Trevi “Trevi – Itineris in the hills and Mountains “aan, omdat voor iedere route er een beschrijving is van het landschap, samenstelling van de grond, fauna en flora en historische notities.
(Vertaling en Bewerking: Ludo De Graef -Antwerpen 2009)
Het gemeenteplein is het centrum van het stedelijk leven wordt de gemeenteplaats gebruikt voor verschillende activiteiten en culturele evenementen.
Hier staat ook de 13de -eeuwse Gemeentehuis, dat verschillende keren verbouwd was. De bogengalerij werd toegevoegd in de 15de eeuw. De ramen en opschriften dateren uit het begin van de jaren 1500 en het balkon werd toegevoegd in de 17de eeuw.
De burgerlijke toren (13de eeuw) werd verlaagd en heropgebouwd tijdens de volgende eeuw. Hij is het symbool van de oude Comune. Het stadswapen staat op een toren die uit drie lagen bestaat.
Vertaling en Bewerking: Ludo De Graef Antwerpen 2009
In de loop der eeuwen waren er langs de omwalling (cerchia murata),diverse toegangen in gebruik.
Bij de eerste Romeinse omwalling waren er drie. Eén in de via Fisale, sinds onheuglijke tijden niet meer in gebruik, is volkomen intact, een ander werd aangepast bij de heropbouw in de 13de eeuw (arco del Mostaccio) en van de derde werden er sporen gevonden op het einde van de via dell’Orticaro richting S. Francesco. De vierde, indien ze ooit bestond, moet opgebouwd zijn ten noorden tegenover de kerk van S. Francesco.
Bij het begin van de eeuw werd met de afbraak van de wallen aan de piazza Garibaldi ook de Porta Pia, uit de 18de eeuw en de Porta del Lago begonnen en later ook voltooid.
Het is voorzeker de “hedendaagse” oudste manifestatie in Umbrië, die de oude Middeleeuwen kan doen herleven of rechtstreeks bij de late oudheid aansluit. Steeds wordtop de avond van 27 januari om 18.30 het beeld van de patroonheilig door de straten van de stad gedragen voorafgegaan door vaandels, kandelaars en banieren in een volgorde reeds eeuwen dezelfde maar die zich ook jaarlijks aanpast aan de veeleisende deelnemers.
De kandelaars (ceri met cerei , dragers) zijn dingen, gedragen door één of meer personen naargelang de grootte, met symbolen van verenigingen en handelszaken, handwerkers en industrie ( vroeger van ambachten en corporaties.)
He traject van de processie volgt de binnenste ring van de verdedigingsmuur en is daarom nog steeds dezelfde tot zeker 1264, jaar waarin andere uitbreidingswerken werden uitgevoerd
Sinds onheuglijke tijden wordt het L’Illuminata genoemd , omdat ,in een wereld verlicht met flauwe vlammen, was de buitengewone verlichting van de stoet en van de ganse stad het meest opvallend aspect van de manifestatie.
Met de komst van de elektrische verlichting aan het begin van vorige eeuw en gezien de staten en pleinen nog nooit zo verlicht waren geweest, werd het noodzakelijk geacht ook iedere hoek van het parcours als in de dag te verlichten. Na voortdurende versterking van de gebruikte verlichting werd vanaf 1997 het gebruik van elektrische verlichting begrensd ten einde de oude suggestie der vlammetjes terug te brengen.
Van 1998 tot 2001 vertrok en keerde de processie van en naar S. Francesco terug, wegens de ontoegankelijkheid van S. Emiliano als gevolg van een aardbeving
.
In 1999 ging de processie, wegens het slechte weer om 12 uur de volgende dag met een beperkte parcours, uit.
Sinds mensenheugnis is het derde keer dat de processie wegens slecht weer uitging de volgende dag.
In 2000 heeft de processie, omwille van de onmogelijkheid het beeld langs de via Cavour , versperd door steigers voor het herstel van de gebouwen beschadigd door een aardbeving te dragen, een langere weg (via Fantosati – via dell’Angelo- Custode – via delle Fonti)
gevolgd.
Het langste parcours werd ook gevolgd in 2001 wegens de langere duur van de werken en in 2002, wanneer de steigers voor de reconstructie nochtans weggenomen waren, was de via dell’Asilo (via Cavour) niet doorgaanbaar wegens de poging om de afgetakelde Boodschap boven de ingang van de zeer oude kerk van S. Bartolomeo, vervolgens Kinderopvangverblijf en vervolgens woningen, te restaureren
(Vertaling en Bewerking: Ludo De Graef -Antwerpen 2009)
Van hier vertrokken twee belangrijke wegen richting westen en zuidwesten.
De eerste verbond Trevi met het versterkte Cannaiola
( het vroegere Castelnuovo), Fabbri, San Luca, die allen tot Trevi behoorden en liep verder naar Montefalco, Giano , Todi en de vallei van de Tiber.
De andere liep naar Faustana waar ze het natuurlijke prehistorisch parcours naar de zuidwestelijke valleien volgde en zo de Trevaanse versterkingen van S. Lorenzo, Picciche, Fratta en S. Giovanni verbond.
Ze kruiste de Flaminia in de meest gebruikte richting: Spoleto, Terni, Roma
Door deze poort trokken alle landbouwers naar de velden van de vlakte, maar het was ook de poort die als eerste de mensen die met minder vredelievende bedoelingen naar Trevi kwamen ontmoette.
Om die reden werd ze zeer goed uitgerust met militaire attributen, die haar heden een suggestieve beeld geven.
De porta di S. Fabiano, in de zomer van 1998, met een bescherming tegen de destabilisering, veroorzaakt door de aardbeving.
Vertaling en bewerking Ludo De Graef – Antwerpen 2010
Ze wordt ook “Porta Nuova” genoemd, maar het is juister ze “Porta della Strada Nuova” te noemen om ze te onderscheiden van deze die meer naar de vallei ligt, opengesteld in 1654 en die men veelal “Porta Nova” noemde.
Het is de meest recente poort, opgericht in 1857 omdat het noodzakelijk was een makkelijkere toegang tot Trevi te bouwen: de “Strada Nuova”
Ze werd gebouwd naar een ontwerp van Ingenieur .Domenico Giannelli.1 di Terni.
Een weinig na 1950 werden de zijkanten van de poort aangepast om zo enkele centimeter te winnen om aan de grote moderne autobussen een betere toegang te geven.
Op de foto zie je in de verte de eerste autobus, die stilstaat om reizigers op te nemen in dienst tussen Trevi en het station.
Op de achtergrond rechts bemerkt je een glimp van het monumentale palazzo Natalini – Gizi. Het schijnt dat de opbouw van de gevel ook aan dezelfde Giannelli toegewezen wordt of dat die opbouw geïnspireerd werd op de poort.
Vertaling en bewerking Ludo De Graef – Antwerpen 2010
Note1) Zenobi, Carlo, Storia di Trevi 1746-1946, Foligno, 1987, pp. 183, 184. All’ingegnere Domenico Giannelli, è intitolato un viale di Terni, a perenne ricordo della sua opera di sistemazione dei giardini pubblici di quella città. Tra le altre opere del Giannelli sono da ricordare la passeggiata delle mura diCollescipoli con la piantagione di gelsi ormai pregiatissimi e la sistemazione del Teatro Sociale di Amelia.
De Raccolta werd recentelijk (oktober 1996) geopend in de zuid-westelijke vleugel van het voormalige klooster van S. Francesco, waarvan het naam heeft overgenomen. De gelukte herstrukturering van de lokalen is verzorg door architect Guiseppe Bettini, de erin gelukt is de bestaande ruimtes in functie van expositiezalen om te bouwen. De wetenschappelijke curator van het museum is Professor Bruno Toscano.
Een bijzondere aandacht verdienen de architectonische stukturen en de geschilderde versieringen van het Klooster en de Kerk van S. Francesco die een integrerend deel zijn, uitzonderlijk “ houder ” en aangenaam complement van de werken in de tentoonstelling.
De Raccolta omvat schilderijen en beeldhouwwerken, archeologische vondsten, tekeningen en originele stukken, die, terwijl ze hier geordend werden, uit de voormalige gemeentelijke pinacotheek en het historisch archief voortkwamen.
GELEID BEZOEK
Er wordt aangeraden het bezoek te beginnen vanaf de zaal van “Fondi oro” die zich op
de tweede verdieping bevindt
Croce d’altare (Altaarkruis), Tempera op paneel, van een Umbrisch meester,verwant met Maestro di Cesi, gedateerd omstreeks 1310, fel verkommerd.
Adorazione dei Magi,(Aanbidding van de Wijzen) van een Vlaamse schilder uit het einde van de 15de eeuw uit het klooster van S. Domenico. De personages hebben een seniel uiterlijk.
Trittico (Triptiek) Scenes uit het leven van Christus. Werk uit het begin van de 15de toegewezen aan Giovanni di Corraduccio. Het is afkomstig uit de kerk S. Croce in Piaggia. Het vermeldt de namen
van de opdrachtgevers Cicco Urighi e Jacobuccio di Mattia.
Polittico, (Altaarstuk) verwant met de Trittico (Triptiek) , gedateerd omstreeks 1430, afkomstig uit de kerk van S. Francesco. Het centrale deel ontbreekt want het werk had 5 panelen.
Croce portatile(Draagbaar Kruis) met de Madonna en Sint Jan op een zijde en S. Francesco d’Assisi e S. Ludovico da Tolosa op de andere.
Deposizione,(Neerlegging in het graf) van een Toscaans-Romeins schilder uit 1520-30. Het komt
Al primo piano (Eerste verdieping ) kan je volgende werken bewonderen
Cena di Emmaus (Avondmaal in Emmaus) van een lokale schilder ut Umbrie-Le Marche uit het einde van de 16de eeuw en afkomstig uit het klooster van de Capucijnen.
Madonna con Bambino, S. Maria Magdalena en S. Catharina ( Madonna met kind, S. Maria Magdalena en S. Catharina) schilderij uit het begin van de 17de eeuw, toegeschreven aan een Umbrisch-Le Marche schilder
Personnagi in preghiera ( Personages in gebed) onderste gedeelte van een altaarstuk, besteld oor Muzio Petroni van de Compagnia del Rosario in de Kerk van ST Emiliano. De schilder kan Ascendinio Spacca, “il Fantino” genoemd, zijn: het werk dateert uit het begin van de 17de eeuw
Assunzione della Vergine e Santi (Tenhemelopneming van Maria met Heiligen) doek ondertekend door, Tomaso Maurizi en gedateerd 1602
In het midden van de achterste muur Incoronazione della Vergine e Santi,(Kroning van de Maagd met heiligen) mooi altaatstuk van Giovanni di Pietro, Spagna genoemd. Op het altaartstuk zijn S. Martino che divide il mantello con un povero e le Stimmate di S. Francesco.( Sint Maarten die zijn mantel verdeelt met een arme en de Stigmata van S. Franciscus) afgebeeld. De centrale tafel, die sinds de vorige eeuw ontbreekt is door Federico Zeri in 1969 in het museum van Tuxon, in Arizona gesignaleerd. Het origineel werk werd opgehangen boven het hoofdaltaar van de Sint Martinuskerk
Op de muren van Incoronaziono zijn twee doeken , nog van Spagna, geplaatst met de afbeeldingen van S. Cecilia en S. Catarina, die afkomstig zijn uit de kerk van S. Maria delle Lacrime, waar zij de kapel van S. Alfonso,de tweede links bij het binnenkomen versierden.
De noordmuur van de ingangszaal is bedekt met een groot fresco uit het tweede kwart van de 14de eeuw, in het begin van de jaren vijftig van een muur van het voormalige klooster S. Croce losgemaakt. Het stelt een Crocifissione (Kruisiging), Madonna in trono con Bambino (Madonna met kind op troon) en Annunciazione (Boodschap) voor.
Assunzione della Vergine e Santi( Tenhemelopneming van Maria met Heiligen ) van Vincenzo Turchi
detto l’Orbetto. Groot en zeer mooi doek recentelijk gerestaureerd “ een tijdloos doek”
geschilderd in Rome en naar Trevi gebracht omstreeks 1640.
Miracolo di S. Vincenzo Ferrer, (Mirakel van S. Vincenzo Ferrer) vermoedelijk geschilderd in 1729 naar aanleiding van de oprichting van een nieuw altaar toegewijd aan de heilige in de kerk van S. Domenico. Het doek wordt toegeschreven aan een schilder uit de “groep van de Nasini”
Incredulità di S. Tommaso, ( Het ongeloof van de H. Thomas) uit het eerste decennium van de 17de eeuw van een Romeins schilder. Het komt uit de voormalige kerk van de heilige Thomas en Larrazzo op de Flaminia.
S. Francesco di Paola,(Francesco di Paola) is eveneens van een Romeinse schilder uit de tweede helft van de 18de eeuw. Vermoedelijk oorspronkelijk in de kerk van de Capucijnen.
Wanneer je buitengaat via de kleine zuilengang, bereik je het klooster en kan je de S. Francesco-kerk binnengaan.
In de zalen op het gelijkvloers zijn verschillende voorwerpen verzameld om zo het Museo della Città e del Territorio (Museum van stad en gebied) te verzamelen volgens een bepaald sisteem.
Giano Bifronte, marmeren hoofd uit de II eeuw
S. Francesco d’Assisi, klein beeldhouwwerk van de Toscaanse school uit de 16de eeuw voorkomend uit de kerk van Madonna delle Lacrime
Pluteale (Pluteo) ( Afscherming tussen altaar en koor en de rest van de kerk) in traventijn uit de IX eeuw
Tekeningen van het Palazzo Comunale en van het Gioco del pallone.
Bolla papale (Pauselijke Bul) waarmee Pius V in 1784 Trevei de titel van stad teruggaf
Tien Tavolette votive, (Votieftafeltjes) uit het begin van het Cinquecento,geschilderd met verschillende technieken, afkomstig uit de kerk van Madonna delle Lacrime
De noordmuur van de ingangszaal is bedekt met een groot fresco uit het tweede kwart van de 14de eeuw, in het begin van de jaren vijftig van een muur van het voormalige klooster S. Croce losgemaakt. Het stelt een
Crocifissione (Kruisiging), Madonna in trono con Bambino (Madonna met kind op troon) en Annunciazione (Boodschap) voor.
