Op een zeer oude weg, die Trevi met de Flaminia in de richting van Foligno verbond, staat dit kerkje met zijn hergebruikte materialen uit klassieke monumenten , getuigenis afleggend van het antieke wegsysteem.
De constructie is met de voorgevel naar het westen georiënteerd. De gevel bezit een kleine klokkentoren (campaniletto a vela), alles in goede staat na de restauratie van de jaren 70.
Binnen twee fresco’s van begin Cinquecento ( 16de) met de Kerkheilige en S. Rocco
De zeer eenvoudige opbouw volgt het typisch plaatselijk Romaanse schema van de kerkjes in de vallei. Ze bestaat uit één schip bedekt met een schuin dak en een halfcirkelvormige apsis. Er is geen enkel spoor van een klokkentoren.
Binnen wordt het geheel verdeeld door twee rondbogen, die het bovengedeelte ondersteunen in drie delen.
De muren zijn volledig onbedekt op uitzondering van apsis waar een erg beschadigde fresco een beeld geeft van de heilige.
Zoals alle kerken uit die periode is ze minutieus met haar ingang in westelijke richting en met de apsis in oostelijke richting geplaatst. Reeds gedurende verschillende tientallen jaren verlaten, werd ze recentelijk gerestaureerd en door de nieuwe eigenaars toegankelijk en te gebruiken gemaakt
Vertaling en Bewerking Ludo de Graef Antwerpen 2010
Men kent geen documenten in verband met de periode van de oprichting van de kerk, maar de toewijding aan S. Apollinare, een heilige die vooral door de Longobardische bevolking vereerd werd, stelt de oprichting in de VI-VIII eeuw, wanneer Spoleto geregeerd werd door Longobardische hertogen (van 570 tot 774).
In 1177 is ze vermeld in een schrijven van paus Alexander III.
In 1177 is een pauselijk schrijven van Alexander III, waar ze samen met andere 100 actieve kerken, erkend wordt onder de jurisdictie te vallen van het machtige Benedictijnerklooster van S. Pietro van Bovara.
In een ander schrijven wordt het vermeld bij de opsomming van verzamelde titels.
De Trevaanse historicus Durastante Natalucci vermeldt dat het een kerk was die zorgde voor het zielenheil respectievelijk in 1404 voor 9 families en in 1432 voor 14 families. Hij vertelt ons eveneens dat het in zijn tijd ( eerste helft van de 18de eeuw) werd uitgerust met “een nieuwe schildering van zijn heilige” en het nog altijd onder de leiding viel van het klooster van Bovara, dat evenwel niet meer zijn oude glorie kende.
In de oude documenten wordt het vermeld met de naam van “di S. Apollinare di Porcaria” , omdat Porcaria de naam was van dit vruchtbare landsstreek, die nu als naam van het Kasteel van San Lorenzo heeft genoemd, maar we weten dat in 18de eeuw deze naam van de kerk in gebruik was omdat het gebied er onmiddellijk rond aangeduid werd al S. Apollinare
Het gebouw werd vanaf de fundamenten heropgebouwd in de 12de eeuw en meerdere malen hersteld vooral in de bovenste gedeelten.
Vertaling en Bewerking Ludo de Graef Antwerpen 2010
Ze staat op lieflijk heuveltje op 550 m hoogte, biedt een magnifiek uitzicht over de vallei en kan bereikt worden vanuit Bovara via een berijdbaar pad.
Ze wordt in enkele documenten uit het einde van 1177 vermeld, als onderdeel van de Abbazia di S. Pietro in Bovara, maar de toewijding aan S. Michael Arcangelo verraadt een Longobardische oorsprong en moet gevonden worden in eerste documenten van enkele eeuwen voordien.
Vergroot en aangepast in de loop der eeuwen blijft er van de originele Romaanse constructie een deel van de gevel, het eenvoudige portaal en de noordmuur.
L’ex convento di S. Arcangelo visto da Nord
Van het hoofdaltaar blijft een fresco van de Umbrische school over die een Madonna met Kind voorstelt en toegeschreven aan Bartolomeo da Miranda..1 over.
Wanneer Corrado Trinci in 1421 de abdij van S. Pietro innam, werd de kerk van S. Archangelo, zoals vele kerken die van de abdij afhingen, verlaten.
Base del campanile del 1656, facciata e portale della chiesa romanica.
Een vrome legende vertelt dat in 1646 de Madonna hier verscheen aan een herderin. Sinds dan werd het een zo belangrijke pelgrimsplaats dat de Gemeente de weg diende te verbreden.
In 1656 was er een grote gelofteprocessie om de vrijwaring van de pest, die Trevi belaagde, te verkrijgen.
In die periode verscheen de klokkentoren en het aangrenzende klooster.
Met Pinksteren wordt er feest gevierd en processies uit Trevi en uit alle wijken kwamen naar boven gedurende de drie dagen van het feest.
Tot juist na WOII hielde de wijken van de bergen nog hun processie op Pinkstermaandag.
De eerbiedwaardige vereniging “Vrienden van S. Archangelo” (“Amici di S. Arcangelo”) opgericht met het doel de verschillende lokalen van het klooster te restaureren en het geheel complex op te waarderen is, na jaren van overvloedig en gewaardeerd vrijwilligerswerk, opgeheven.
Boven de deur, juist onder het venster, is er een zonnewijzer zonder naald, maar nog altijd leesbaar zijn de uurlijnen en de omlijsting. Bij de interventies, die de stenen van de gevel hadden blootgelegd na het verwijderen van het pleisterwerk, werd hij gespaard.
Nochtans is de zonnewijzer heden meer kwetsbaar, vermits zijn niet beklede buitenkanten de infiltratie van regenwater vergemakkelijken.
Zijn plaatsing aan de westzijde doet het bestaan van een ander instrument naar oosten of zuiden vermoeden om de uren van de voormiddag aan te duiden. (Onuitgegeven visie 2005
054
Foto 1999
Vertaling en Bewerking Ludo De Graef – Antwerpen 2010
Op een prachtige plaats gericht naar het zuiden staat ze waar de helling het meest steil is.
Deze karakteristieke positie werd ingegeven door verdedigingsoverwegingen; het is namelijk zo dat de middeleeuwse uitbreidingen van de wallen daar aansloten op de oude Romeinse omwalling.
De gebouwen, die opeenvolgend werden opgericht ten gevolge van de uitbreiding van de omwalling, hebben,
zeker door aardverschuivingen, het magnifieke uitzicht dat men vanaf het klooster over 180 graden tot het aan
de horizon kan genieten, niet verhinderd.
Zoals alle gebouwen, die op een helling gebouwd zijn, heeft het lagere verdiepingen die aan een kant aanleunen tegen de aarde.
Uit het oogpunt van de stabiliteit steunt het zeer sterk naar de vallei toe op de zware Romeinse muren.
Gedeeltelijk verkommerd stelt het een Boodschap aan Maria voor uit het begin van de 15de eeuw.
Scarpellini1 vermoedt dat het werk is van de “Maestro della Dormitio di Terni”, erin zijn commentaar bijvoegend: “ Dit erg belangrijk werk is zeer belangrijk en zeer mooi en wordt volledig genegeerd door de kritiek. Na de val van het dakje dat het beschermde, is het zeer snel de laatste jaren , verloederd , zonder dat iemand het nodig vond tussen te komen.”
Vervolgens stelde Benazzi dat het kon toegeschreven worden aan de werken van de school van Foligno, “ waarbij Giovanni di Corraduccio “, een thesis die ook door andere schrijvers aanvaard wordt.
Niettegenstaande de extreme noodzaak voor een interventie, gezien het feit dat reeds sinds de 70-er jaren het werk steeds blootgesteld staat aan weersomstandigheden, en ondanks verschillende verzoeken aan de stad en de autoriteiten werd de voorkeur gegeven andere schilderwerken te herstellen.
Eindelijk kwamen , in de lente van 1996, twee technici in witte overall een beetje bijwerken van op een stelling tegen de gevel en namen verschillende stalen rond de bewuste schildering, ze ontdekten ook, onder een dichtgemaakt portaal, een verwaarloosd of slecht bewaard wapenschild van famiglia Amici en een mooie inscriptie “EVELLENDO PLANTAT”.
Come era ultimamente (da luglio a ottobre 1999) poi fu coperta per protezione.
Nochtans opende zich, door het verwijderen voor het onderzoek van het bovenliggende intonaco, een gemakkelijke weg, waarlangs het woeste water van de onweders, zich gemakkelijk naar het achterliggende schilderij begaf, dat op ieder moment kan van de muur kon loskomen.
In juli van 1999 werd ze gestut tegen de steigers opgericht voor de interventies aan de voorzijde van het gebouw. Met ander woorden, de buizen stonden met hun rand tegen het schilderwerk.
Als gevolg van verschillende protesten is de toestand veranderd op 26/10/1999, en werd een plastiek dak geplaatst om de schildering te beschermen, die daardoor niet meer zichtbaar is.
Op 15/05/2001 werd een andere inspectie door de Sopraintendenza uitgevoerd om een ander “zeilwerk” te proberen en uiteindelijk werd er in december 2001 een verhoog geplaatst om de restauratie te beginnen.
In de zomer van 2002 was de restauratie voltooid.
Nu is er een bescherming aangebracht om niet te vernielen wat gerecupereerd is.
Er bestaan slecht weinige nota?s. Natalucci beweert dat er in de streek van Lapigge een kerk van s. Bartolomeo (vernield in 1385) bestond naast het klooster ?delle sacca?.
Vermits het dezelfde titel als dat van Trevi draagt, is het vermoedelijk zo dat de monniken op het einde van de 14de of het begin van de 15de eeuw zich verplaatst hebben naar Trevi en er de kerk met dezelfde benaming opgericht hebben.
Het had ?n altaar met ?eenvoudige hulpmiddelen?, toegewijd aan S. Bartolomeo en S. Joannes de Doper.
dat er vroeger twee deuren bestonden, ?n voor de kerk en ?n voor het klooster, en de enige nog nu gebruikte deur was deze voor de kerk.
Trevi – Ex chiesa di S. Bartolomeo -Ingresso attuale ricavato nel vano della chiesa (1999)
De kerkvloer, ongeveer 1.5 meter onder de basis van de Kruisigingsfresco liep zo goed als gelijk met de straathoogte en werd vorige eeuw volledig mismeesterd om een bredere toegang tot de lagere verdiepingen te maken.
S. Bartolomeo is ?n van de medepatroonheiligen van Trevi. Tot het begin van de 18de eeuw werd er een plechtig feest, te vergelijken met de processie voor S. Emiliano “illuminata” come per S. Emiliano gevierd.
In 1858 werd het de zetel van de Pia Unione di S. Giuseppe, gesticht door de zeer nederige Trevaanse priester Ludovico Pieri, die hierdoor de devotie tot de H. Familie (later patrimonium van de ganse Kerk door het instellen van het offici?e Liturgische feest) wilde propageren.
Het jaar daarop werd de zetel verplaatst naar de S. Francesco (S. Francesco) omdat de kerk van S. Bartolomeo alle leden niet meer kon opnemen.
In de loop van verbouwingswerken van het oude Klooster van S. Bartolomeo “delle sacca” in miniappartamenti, is bij het openen van een deur een grandioos fresco uit de tweede helft van de 16de eeuw aan het licht gekomen.
Het schilderwerk, dat alleen beschadigd was aan de basis in het midden, waar men getracht had de nieuwe opening te maken, was zeer duidelijk de monumentale versiering van het altaar van de oude kerk van S. Bartolomeo. De fresco stelt een Kruisiging voor met verschillende heiligen waaronder S. Emiliano en Maria Magdalena.
Volgens de stijl kan men hem toewijzen aan de Angelucci da Mevale. Zeer vermoedelijk werd het geschilderd door Fabio Angelucci, die in 1567 toegelaten werd tot het Trevaanse burgerschap. In 1568 schilderde hij een Madonna met Heiligen in het Palazzo Communale en in 1577 de nis achteraan de kerk van S. Francesco. Een ander werken van de Angelucci in Trevi is de Capella van Benedetto Valenti, de eerste aan de linkerkant van
chiesa delle Lagrime
.
Het schilderij schijnt in goede staat en de kleuren zijn erg briljant.
Men kent de periode van de stichting niet. Men weet dat het op het eigendom van Giacomo Pauloni in 1495 opgeëist werd door enkele vrouwen die als kloosterzuster wilden leven en voor deze overgang werden geholpen door de Gemeente met een toelage van 50 florijnen. Nooit was er een talrijke familie, het aantal varieerde tussen 58 en 10. In 1796 besloot men, wegens de schaarse aanwezigheid van nonnen, beroep te doen op de Congregatie van de Maestre Pie, die evenwel slechts in 1840 toekwamen.
Het werd gespaard van de Napoleontische opheffing in 1810, omdat er geen zusters meer waren, maar alleen een seculiere maestra (meesteres), die jonge wezen onderwees. Vervolgens werd het weeshuis, beheerd door de congregatie van de Maestro Pie overgebracht naar het Palazzo Lucarini, waar het gebleven is tot na de laatste oorlog.
In 1868 werd het klooster verkleind tot woningen waar het eerst soldaten had gehuisvest. Opeenvolgend werd het een opvanghuis voor kinderen en vervolgens Kleuterschool, zoals tot 1996 de plaat in traventijn getuigde.
De vernieling
Van eigendom van het IRAB (Istituti Riuniti di Assistenza e Beneficenza) werd het eigendom van de gemeente, wanneer het Instituut werd opgeheven op grond van een wet die toeliet “nutteloze” organismen, die gedurende eeuwen zeer goed hadden gefunctioneerd, evenwel voorzichtig beheerd door heren, van wie men het spoor bijster was. En hoe meer er nutteloos verklaard werden, des te meer, zoals deze van Trevi, bezit en kapitaal hadden.
Zoals enkele jaren voordien het Palazzo Lucarini, werd ook dit monument bestemd om omgebouwd te worden in miniappartamenti als woonplaats voor de bevolking.
De oude parochiekerk heeft de naam La Cura geven aan de zone waarin ze staat.
Heden wordt ze bijna volledig verstikt in de opeenvolgende uitbreidingen van het kerkhof. Ze domineert de weg, die boven het dorp loopt en behoudt het uitzicht, dat men vanuit de vallei ziet.
Zoals het grote gedeelte van dergelijke kerken is zij georiënteerd naar het oosten.
De gevel is bewerkt in 1630 en 1769.
Voorgevel
Zuidmuur en apsis voor de uitbreiding van het kerkhof
Binnen ondersteunen drie policentrische bogen het dakwerk.
Op de muren zijn resten van minderwaardige fresco’s van de laat 16de eeuw te zien: De aanbidding van de Koningen heeft een datum 1575 ( Nessi)
In 1571werd de parochie S. Bernardino opgericht als gevolg van de eenmaking van de vroegere parochies van S. Maria, van S.Michele Arcangelo, van S. Giovanni en van S. Marco.
Vertaling en Bewerking Ludo De Graef Antwerpen 2010
