Autore: Franco Spellani

De omwalling van Trevi is bijna intakt overgebleven.

Het oorspronkelijke castrum ( versterkt kamp uit de Romeinse periode) en de middeleeuwse uitbreidingen verschillen duidelijk van elkaar zowel op het gebied van de ontwikkeling als het constructiemateriaal.

Het oudste gedeelte is datgene wat nog het bewoonde gedeelte naar het westen afbakent, maar zeer belangrijke overblijfselen kan men nog zien in de via del Fiscale, via Fantosati en in het laatste gedeelte van de via S. Francesco.

Voor de rest is het in verschillende opeenvolgende constructies en in de grondvesten van enkele huizen dat men duidelijk de resten kan bemerken: in het bovengedeelte van de via S. Francesco, in via della Fonderia en het complex van het voormalig monastero di S.Bartolomeo.

Het is een belangrijk Romeins werk, gedateerd uit de Iste eeuw VC. De wallen vormen rond de heuveltop een bijna cirkelvormig circuit, of beter een polygonale complex met een aantal zijden variërend van 16 tot 18. Het vormt een

compact geheel zonder schietgaten of torens met een variabele hoogte naar gelang de staat van het terrein en aan de basis een breedte van ongeveer twee meter.

Het gebruikte materiaal, lokale massieve kalksteen en mortel van dezelfde steen ,die men verkreeg door de steen te koken, heeft zich door de invloed van het regenwater zo vermengd dat men op sommige plaatsen niet meer kan bemerken waar de steen eindigt en de mortel begint.

Er bevonden zich in de omwalling drie poorten.

De piazza, de huidige piazza Mazzini, bevond zich toen buiten de omwalling, zoals het veelal gebeurde in zeer oude versterkte steden . De eerste middeleeuwse uitbreiding ontwikkelde zich in de oostelijke richting om zo het gedeelte van de piazza tot het vlakke gedeelte van de huidig piazza Garribaldi in te nemen, waar vooral voor de verdediging van de onverdedigde muren op de minder toegankelijke plaats een gracht (il Lago) gegraven werd.

Rond het midden van de 13^de eeuw gaven twee opeenvolgende uitbreidingen naar de vallei (in het zuidwesten) aan Trevi het huidige uitzicht.

De vernielingen aan de muurgordel dateren allen uit de vorige eeuw. Het belangrijkste deel, dat uitgaf op de piazza del Mercato , (nu piazza Garibaldi) werd rond 1910 afgebroken, terwijl in de 70-er jaren de bres in het zuiden om de verkeerstoegang van uit de Piaggia toe te laten gemaakt werd. Een andere kleine opening kwam er in dezelfde periode in overeenstemmende met de oude porta di S. Fabiano, sinds onheuglijke tijd in onbruik , ingestort door gebrek aan onderhoud en vervolgens ontmanteld.

Dit complex monumentaal werk, waaraan de opbouw en het onderhoud ervan in de verschillende eeuwen ,veel zorg was besteed door de Trevaanse bevolking , eist nu een systematisch plan van zowel regelmaat en bijzonder onderhoud, indien de normale inwerking van de tijd en de beklagenswaardige effecten van menselijke desinteresse dienen te verhinderen dat het onherroepelijk verloren gaat binnen enkele decades.

Vertaling en bewerking Ludo De Graef – Antwerpen 2010

Nederlandse pagina’s Ritorna alla pagina MONUMENTI

104

Een zeer mooi renaissancegebouw op 1Km zuidwaarts, op de provinciale weg die naar Borgo Trevi leidt. Na de verwoestingen van de aardbevingen in 1997 werd ze voorlopig heropend in 2004 naar aanleiding van de manifestaties in verband met Perugino en na afwerking werd het definitief heropend vanaf 2006.

Aan de oorsprong ervan ligt een mirakel (5 augustus 1485) van een wenende madonna, die twee jaar eerder geschilderd was in een landelijke woning.

De opbouw begon op 26 mei 1487 onder de leiding van Antonio, zoon van Giorgio Marchisi van Settignano en nadien van Francesco da Pietrasanta, die eerder het project had teruggegeven (27 november 1485). De werken werden beëindigd in 1522.

De gevel met een magnifiek portaal, werk van Giovanni di Giampetro da Venezia (1495, werd beroofd van de oorspronkelijk afdekking, gestolen na de aardbeving van 1703.

Het zeer luchtig en majestueus interieur is één van de beste realisaties van de Renaissance in Umbrië.

Vanaf rechts kan je merken en bewonderen: Kapel van San Ubaldo van de Angelucci da Mevale

Kapel van de 3 Koningen van Perugino 1521

Altaar van de Madonna met del van een fresco uit 1483

Kapel van Carolus Borremeus

Kapel van Neerlegging in het graf van Spagna 1520

Kapel van S. Alfonso nu H. Catharina

Kapel van de verrijzenis van Orazio Alfani

Het doek van de Pieta , die de laatste kapel versierde, evenals het doek met S. Cecilia en S. Catarina van de gelijknamige kapel,

en de wijwaterbal werden in 1923 verwijderd wegens vrees voor de diefstal ervan.

Hetzelfde lot onderging de magnifieke buste van Subrezia Lucarini Valenti, tussen de twee kapellen aan de linkermuur,

als gevolg van een fantastische poging tot diefstal in 2008.

Het doek en de fresco die men tot 1995 kon bewonderen op de achtermuur zijn heden tentoongesteld in het Museo

S. Francesco

Eveneens op te merken de verschillende grafmonumenten van de familie Valenti

Aan de kerk en het klooster – aanvankelijk van de Orde der Reguliere geestelijken van Lateranen en vervolgens deze van Linguorini, werkt sinds 1935 het Medisch Pedagogisch Instituut, genoemd naar de Zalige Pietro Bonilli, die zich bezighoudt met de bijstand en zorg van gehandicapte kinderen

(Vertaling en Bewerking: Ludo De Graef -Antwerpen 2009)

095

Van 1 to 25 augustus is het centrum voorbehouden voor verschillende avondevenementen: muziek, recitals, toneelstukken, shows, folklore en gastronomie.

TREVI IN DE HERFST verwijst naar het verleden op de eerste zondag van Oktober met PALIO DEI TERZIERI of 3 ploegen in een aflossingswedstrijd voorafgegaan door een prachtige stoet.

Op de derde zondag van Oktober De Markt van de zwarte selder met een selder- en sausenfestival.

Exclusief voor Trevi en alleen lokaal is de zwarte selder, een variëteit van het meer gewone type, met een sterkere maar minder scherpe smaak

Op de vierde zondag van Oktober: Met scenes uit het middeleeuwse leven met geroosterde kastanjes en andere traditioneel voedsel voorgesteld op het Gemeenteplein. Gedurende deze maand heropenen traditionele cafés en de plaatselijke restaurants bereiden schotels uit vervlogen tijden.

(Vertaling en Bewerking: Ludo De Graef -Antwerpen 2009)

095

Zeer interessante romaanse kerk met drie schepen, met een portaal met drie zijden. De binnenmuren en enkele van het portaal zijn volledig met fresco’s bedekt. De naam is afgeleid van een roosachtige steen op de tweede pilaar rechts van het centrale schip met in het centrum een opening waaruit vroeger vermoedelijk water kwam. Een oude traditie, vermoedelijk teruggaand tot het heidendom, gaf er miraculeuze krachten in verband met het helen van de onvruchtbaarheid aan. Sinds onheuglijke tijden kwam men volgens de overlevering slechts op de nacht van S. Giovanni (24 juni), men zag een verhoging van het water in de putten van de zone en tot het einde van de 16de eeuw kwamen de dames van Trevi er op bedevaart tijdens de nacht van S. Ambrogio. Gregorius XII, die gewijd was in Trevi en zeer goed de gebruiken kende, verbood bij de eerste daden van zijn Pontificaat zulke manifestaties, voorzeker verbonden en gestoeld op een bijgeloof uit het heidendom. Analoge bedevaarten en baden bij middernacht zijn gekend in verschillende Middeleuropese streken.

De vele afbeeldingen van de Madonna die de muren versieren zijn slechts een aantal van hen, die men kon bewonderen tot het einde van de vorige eeuw en zij verdienden bewondering voor hun aantal en hun makelij

De data die men er leest en het kritische onderzoek dateren hen uit de 14^de eeuw.

De namen van de schilders ervan zijn Bartolomeo di Miranda en Valerio da Gualdo.

Vastgemaakt aan de eerste pilaar rechts kan men een elegant marmeren altaartje, toegeschreven aan Rocco da Vicenza die hier in het begin van de 15^de werkte en ook één van zijn beste werken in kerk van Sant’Emiliano achterliet.

(Vertaling en Bewerking: Ludo De Graef -Antwerpen 2009)

095

Kerk van de heilige Petrus

Visualizzazione ingrandita della mappa

CHIESA DI S.PIETRO dateert uit de 12^de eeuw met een sierrand uit de 5^de eeuw. Het interieur omvat 3 schepen, de centrale wordt overkoepeld door een tongewelf en de zijschepen door kruisgewelven. Ofschoon een uitbreiding van het koor in de 16^de eeuw het originele apsisgedeelte vernield heeft, blijft de kerk toch één van mooiste voorbeelden van het Romaans in dit gebied.

De oude abdij (ABBAZIA) gesticht in 1158 door de Benedictijnen kende een grote bloei. Belangrijk bevloeiingswerken in de vallei en de daarop volgende ontwikkeling van de landbouw zijn aan de monniken te danken.

Op 200 m van de omheinde ruimte van de abdij, in de richting van de berg, bevindt zich de duizendjarige olijfboom van S. Emiliano (olivo di S. Emiliano.)

In deze zone onthullen verschillende archeologische vondsten het bestaan van oude nederzettingen.

La stele di Bovara. Ontdekt in de 50-er jaren, bijna ongemerkt aan voorbijgegaan, werd het opnieuw gebruikt met het gedeelte aan de andere zijde van het grafschrift. Teruggevonden in het begin van de 80-er jaren, werd het tentoongesteld in “Raccolta d’Arte di S. Francesco“.
Het is een grafschrift in archaïsch Latijn, bestaande uit twee regels. Het dient nog bestudeerd te worden.

MOSAICO ROMANO. Een belangrijke getuigenis in verban met verschillende nederzettingen uit de Romeinse periode, vermeld door verschillende auteurs, verschillende keren verdwenen en verzwolgen door overstromingen. Het werd voor de laatste keer aan het licht gebracht in 1943-44; sinds dan ligt het verwaarloosd en vergeten onder een kleine laagje grond een weinig lager dan de oude Romeinse weg, die Trekvis verbond met de “stenen (lapideo)” brug (hiervan is de naam “Lapigge) over de Clitunno.

Vertaling en Bewerking Ludo De Graef – Antwerpen 2010

L’Abbazia benedettina Ritorna alla pagina CHIESE Ritorna alla pagina BOVARA

107

Belangrijk onderdeel van de gemeente Trevi, ten zuiden van de hoofdplaats, met een belangrijke demografische consistentie en een belangrijke territoriale uitbreiding van het einde van de vallei tot aan de heuvel. De bevolking is gegroepeerd in diverse kernen in Faustana, Colle Basso, Colle Alto, La Valle, Alvanischio, Casa del Putto, Fondaccio en Corciano.

Het meest belangrijke gebouw is de Kerk van St Pieter uit de 12de eeuw, in de Franciscaanse geschriften vermeld als bezocht door de Heilige uit Assisi. Hierin wordt een Kruisbeeld dat vereerd wordt, bewaard. De bijhorende Benedictijnerabdij was van zeer groot belang omdat het de leiding (jurisdictie) had over 4 kloosters en 100 parochiekerken. Zij bezat natuurlijk uitgestrekte domeinen, waarop de ijverige monniken de landbouw ontwikkelden met aanplantingen en ontginningen.

Verschillende archeologische vondsten hebben oude nederzettingen blootgelegd.

De Stele van Bovara: ontdekt in de 50-tiger jaren, bijna ongemerkt voorbijgegaan, werd opnieuw gebruikt met de andere zijde dan deze met het opschrift. Herontdekt in begin van de jaren 1980 werd ze door de familie Leuzi aan de gemeente gegeven en wordt nu bewaard in het museum S. Francesco Het opschrift bestaat uit twee regels in oud-Umbrisch. Het moet nog bestudeerd worden.

De Romeinse mozaiek: een belangrijke getuigenis van de verschillende nederzettingen tijdens de Romeinse periode, door verschillende schrijvers aangehaald, meerdere malen ontdekt en terug bedolven als gevolg van terugkerende aanslibbingen. Werd de laatste keer ontdekt in 1943-1944, van toen af ligt het verwaarloosd onder een laag aarde, niet ver van de oude Romeinse weg, die Trevi verbond met Ponte “Lapideo”(van waar de plaatsnaam Lapigge afkomstig is) op de Clitunno. Recent werd in een huis, tijdens restauratie nav de aardbeving van 1977 een fresco van circa 4 m² uit de tweede helf van de 15de eeuw en toegeschreven aan Bartolomeo da Miranda, gevonden.

In de omgeving – 500 meter noordoosten van de kerk-bevindt zich de duizendjarige olijfboom ( 1700 jaar)van San Emiliano, de oudste boom van de streek. Hij heeft ongeveer 9 meter omtrek en wordt beschouwd als een botanische eigenaardigheid vermits de olijfbomen rondom hem slechts een 30-tal jaren overleven.

(Vertaling en Bewerking: Ludo De Graef -Antwerpen 2009)

095

De zogenoemde middeleeuwse boog was de originele toegangspoort tot het middeleeuwse fort. Het werd heropgebouwd in de 13de eeuw, op de plaats van de oude Romeinse poort waarvan de massieve rode basisblokken (breccione) nog overblijven. Het oorspronkelijk doel is nog nauwelijks zichtbaar omdat hij nu voorkomt als een boog tussen twee gebouwen in de via Dogali. De oude Romeinse wallen die hier niet meer zichtbaar zijn ,vermits ze ingewerkt werden in de aangrenzende gebouwen , zijn perfect bewaard in de Via Fantosati en Via Fiscale. De stedelijke ontwikkeling is doorspekt met verschillende middeleeuwse gebouwen en resten. (Via Amici, via S. Filippo, via dei Setaioli, via Dogali ten westen van de boog). Vroeg Renaissance (via Dogali, via Natalucci, via Riccardi ten westen van St Emiliano, via Setaioli, via Ombrosa) en sierlijkeverblijven die het waard zijn in veel grotere steden te staan.

Vertaling en Bewerking: Ludo De Graef Antwerpen 2009

095